سنجیدن نتیجه

افت حداکثری

فقط بازده کل مهم نیست. «افت حداکثری» بیشترین فاصلهٔ سبد از بالاترین نقطه‌اش است. قاعده‌ای با بازده خوب ولی افت ۶۰٪، تحملش خیلی سخت است.

مثلاً اگر سبد از ۱۰۰ میلیون به ۱۵۰ برسد و بعد تا ۱۰۵ پایین بیاید، افت حداکثری ۳۰٪ است، با اینکه هنوز در سودی. سؤال مهم این است: آیا می‌توانی ۳۰٪ افت را تحمل کنی و قاعده را رها نکنی؟ خیلی‌ها دقیقاً در بدترین لحظهٔ افت، استراتژی را کنار می‌گذارند.

نرخ برد

نرخ برد یعنی چند درصد معامله‌ها سود داده‌اند. نرخ برد پایین هم می‌تواند خوب باشد، اگر سودها خیلی بزرگ‌تر از ضررها باشند.

مهم «امید ریاضی» است: میانگین سود در معامله‌های برنده ضرب در نرخ برد، منهای میانگین ضرر در معامله‌های بازنده ضرب در نرخ باخت. اگر این عدد بعد از کارمزد مثبت باشد، قاعده در بلندمدت سود می‌دهد، حتی اگر بیشتر معامله‌هایش ضرر باشد.

بازده را کنار افت ببین

دو روش را مقایسه کن. روش الف: ۶۰٪ بازده در سال، ولی یک‌جا ۵۰٪ افت از اوج. روش ب: ۳۰٪ بازده، با بیشترین افت ۱۰٪. روی کاغذ الف بهتر است، ولی کمتر کسی دیدن نصف شدن سبدش را تحمل می‌کند و همان‌جا روش را رها می‌کند.

یک معیار ساده: بازده سالانه تقسیم بر افت حداکثری. الف: ۶۰ ÷ ۵۰ = ۱٫۲؛ ب: ۳۰ ÷ ۱۰ = ۳. با این معیار، ب برای هر واحد درد، سه واحد سود داده است.

امید ریاضی گام‌به‌گام، با کارمزد

فرض کن در ۱۰ معامله، ۴ بار سود کردی با میانگین ۱۲٪ و ۶ بار ضرر با میانگین ۵٪. امید ریاضی هر معامله: ۰٫۴ × ۱۲ منهای ۰٫۶ × ۵ = ۴٫۸ − ۳ = ۱٫۸٪.

حالا هزینهٔ هر رفت و برگشت، حدود ۱٫۲۵٪، را کم کن: حدود ۰٫۵۵٪ برای هر معامله می‌ماند. هنوز مثبت است، ولی خیلی کوچک‌تر از چیزی که اول به نظر می‌رسید.

اگر میانگین ضرر به‌جای ۵٪ به ۷٪ برسد، یعنی حد ضرر رعایت نشود، امید ریاضی قبل از کارمزد ۰٫۶٪ و بعد از کارمزد منفی می‌شود. رعایت حد ضرر فقط یک توصیهٔ اخلاقی نیست؛ حساب است.

خلاصهٔ درس

بازده کل به‌تنهایی کافی نیست؛ افت حداکثری نشان می‌دهد در بدترین دوره چقدر از اوج پایین رفته‌ای.

نرخ برد پایین با سودهای بزرگ می‌تواند خوب باشد.

امید ریاضی = نرخ برد × میانگین سود منهای نرخ باخت × میانگین ضرر؛ بعدش کارمزد را کم کن.

رعایت نکردن حد ضرر، امید ریاضی را از مثبت به منفی می‌برد.