اگر همهٔ پولت در یک سهم باشد، یک خبر بد کافی است تا ضرر بزرگی کنی. پخش کردن پول بین چند سهم از صنعتهای مختلف، یا بخشی در صندوق، ضربهٔ یک اتفاق را کم میکند.
تنوع یعنی داراییهایی که همیشه با هم بالا و پایین نمیروند. مثلاً وقتی دلار گران میشود، صادرکنندهها سود میبرند ولی واردکنندهها ضرر. داشتن سهم از هر دو گروه یا بخشی در صندوق طلا و درآمد ثابت، سبد را در برابر یک خبر خاص مقاومتر میکند.
اگر ۳۰ سهم داشته باشی، نمیتوانی خبرهای همه را دنبال کنی. چند سهم که میشناسی، از چند صنعت، بهعلاوهٔ صندوق، برای بیشتر آدمها کافی است.
برای بیشتر آدمها چهار تا هشت سهم از صنعتهای مختلف بهعلاوهٔ یک یا دو صندوق کافی است. اگر وقت دنبال کردن خبرها را نداری، صندوق خودش تنوع کافی دارد. مهم این است که بدانی هر چیزی که در سبدت هست، چرا آنجاست.
پنج سهم از پنج شرکت لزوماً متنوع نیست. اگر همه از پتروشیمی، فولاد و مس باشند، همه صادراتیاند و با دلار و قیمتهای جهانی بالا و پایین میروند. اگر دلار آرام شود، همه با هم آسیب میبینند.
تنوع واقعی یعنی داراییهایی که «موتور» متفاوت دارند: یک بخش صادراتیها که با دلار حرکت میکنند، یک بخش شرکتهایی که به فروش داخلی وابستهاند مثل دارو و غذایی، و بخشی در درآمد ثابت و طلا. وقتی یکی خوب نیست، شاید دیگری خوب باشد.
تنوع یعنی داراییهایی که همیشه با هم بالا و پایین نمیروند، نه فقط تعداد زیاد سهم.
چند سهم از صنعتهای مختلف بهعلاوهٔ صندوق، برای بیشتر آدمها کافی است.
پنج سهم از یک صنعت، در عمل یک شرط است.
بدان هر چیزی که در سبدت هست، چرا آنجاست.
کدام سبد متنوعتر است؟
پنج سهم داری که همه پتروشیمیاند. این سبد…
کدام سبد موتورهای متنوعتری دارد؟