دو شرکت را وقتی میشود مقایسه کرد که کارشان شبیه باشد؛ مثلاً دو سیمانی یا دو بانک. P/E، رشد فروش و حاشیهٔ سود را کنار هم بگذار و ببین کدام عدد بهتری دارد.
مثلاً بانکها معمولاً P/E پایینتری از شرکتهای دارویی دارند، چون کسبوکارشان ریسک و رشد متفاوتی دارد. پس P/E یک بانک را با بانکهای دیگر مقایسه کن. در راوی بنیاد، «مقایسهٔ چند شرکت» عددها را کنار هم میگذارد و بهترین عدد هر ردیف را سبز میکند.
عددها گذشته را میگویند. بدهی شرکت، قیمت مواد اولیه، نرخ دلار و قانونها هم مهماند. تحلیل بنیادی یعنی جمع کردن این تکهها، نه نگاه به یک عدد.
مثلاً شرکتی با عددهای عالی ممکن است بدهی ارزی بزرگی داشته باشد که با گران شدن دلار، ضرر بزرگی بسازد. یا قیمت محصولش بهزودی دستوری کنترل شود. تحلیل بنیادی یعنی عددها را با خبرها، گزارشها و شرایط صنعت کنار هم بگذاری.
شرکت الف P/E شش دارد و سودش سالهاست ثابت است. شرکت ب P/E دوازده دارد و سودش سالی ۴۰٪ رشد میکند. اگر قیمت ب ثابت بماند و سودش ۴۰٪ رشد کند، P/E آن سال بعد حدود ۸٫۶ میشود و دو سال بعد حدود ۶٫۱.
پس ب با اینکه امروز «گرانتر» به نظر میرسد، شاید دو سال دیگر به اندازهٔ الف ارزان باشد. البته به شرطی که رشد واقعاً اتفاق بیفتد؛ پیشبینی رشد همیشه درست از آب درنمیآید.
دو شرکت را وقتی مقایسه کن که کارشان شبیه است.
P/E، رشد فروش، حاشیهٔ سود و بدهی را کنار هم بگذار؛ یک عدد بهتنهایی کافی نیست.
وقتی شرکتی با عددهای بهتر ارزانتر معامله میشود، دلیلش را در گزارشها و خبرها پیدا کن.
عددها گذشته را میگویند؛ دلار، قیمت مواد اولیه و قیمتگذاری دستوری هم آینده را عوض میکنند.
شرکت الف: P/E شش، حاشیهٔ سود ۲۵٪. شرکت ب: P/E دوازده، حاشیهٔ سود ۱۰٪. هر دو همصنعتاند. کدام برداشت منطقی است؟
مقایسهٔ P/E یک بانک با یک شرکت دارویی…
P/E امروز ۱۵ است. اگر قیمت ثابت بماند و سود ۵۰٪ رشد کند، P/E سال بعد چقدر است؟